Unique ID and its Non-unique issues

Majority of the country, whoever understood the implications, rejoiced when the Government announced its decision to provide a unique Id to every Indian with an Id card. At last, instead of carrying so many Id proof such as or Ration card or Voter Id  or Driving license or Passport, here is an opportunity for us to carry a single card to establish our identity. Of course, the contents and the accuracy in the first of these two are under nobody's control atleast not in the holder as the issuing authority always  choose to make its own insertions and corrections leaving the citizen exasperated and give up attempting anymore application for modification!

The whole process started with great fanfare and the doubting Thomas were set to rest, when the Government underlined its seriousness by roping in one of the best and successful brains from a software major. The slow starter was given a push when the Govt pushed further by asking Nationalized Banks also to encourage registration for UID at its premises. Though the banks were initially reluctant and went through the formality without much publicity soon they had to fall in line more to compete with other banks if not for the issue under question. 

As it gained momentum with registrations having crossed around 200 million so far, erupts the usual bureaucratic wrangles and the resultant uncertainty. A faint rumor was doing the corridors of public places that soon the whole process is likely to be 'scrapped'. While there were no explicit affirmations the rumor mill was so strong that even a bank official was telling the person who has gone to register for it ??? While I am surprised as to how the bank officials were also becoming part of this unconfirmed reports and thereby fuelling the uncertainty further, there was an article in the Hindustan Times today about the UID's progress and its status. The report goes on to state that the whole process is likely to come to a stop as the Home Minister is keen on the Government Officials taking up this job. 

While am not worried about Nandan losing his job, I am aghast as to how the Government can do anything that could challenge and grind its own pet project to a halt? If there are issues to be settled then let them be discussed and sorted internally before allowing the public and Press to speculate about it. The process flowing so smoothly that it is expected to cross 400 million by this year and 600 M by next year end, whereby creating for the first time a unique database of fingerprints, photos and iris scans seem to go down again , caught in the only mentionable act we inherited from the English  viz., the Red tape. Government should come out clean and announce to the public about its continuity  setting at rest all speculations lest the people start doubting the stability of any future steps of this huge magnitude !

Abandoning the ship

This morning I was reading some passage from the book "Arthamulla Indhu Madam" by Kannadasan, where a particular story impressed me and took my thoughts to some years back. A hunter who was very fond of meat went into a dense forest with arrows dipped in deadly poison. Sighting a herd of hefty deers, he pointed the arrows towards them but it missed the target and hit the biggest tree in the forest. Due to the deadly effect of the poison, the tree quickly shed all its leaves and was barren  in no time. As the tree lost its leaves the birds that had built their nest in that tree felt I was no more to stay there and fled in the quickest possible time, looking for the next available dense tree. But a parrot who has been living in a comfortable hole in the tree for years stayed put. When lord Indra who was on a visit to the forest asked the parrot, why she did not follow her friends and relatives who had sought other safer havens, the parrot replied " At many a time, when it was raining its leaves protected me and my family. When I was not well, I survived in this hole just by eating the fruits of this big tree and also when there were hunters this tree gave refuge to me and sheltered my young ones from the frequenting hunters. Now, this tree has withered with its leaves barren and it has nowhere to go . As I enjoyed the richness and green of the tree when it was healthy, I do not want to desert it when it is down and suffering.  If I had enjoyed its protection when I was in dire streets should I not stay put and support her when she is down" . Moved by the sincerity Indra granted a wish which enabled the tree to regain its lost glory and affluence, goes the story.

I was immediately wondering at how many instances in our life this great learning could be put to use. I was reminded of an instance some years back, when one of my senior team leads walked into my cubicle and enquired about the health of the company as at that time many companies were reeling under the pressure of recession. Being a patient listener, most of my team members took liberty of seeking such advices and updates. I patiently explained as to where we were, how the management is handling the expected slow growth until things improve. The guy went a step further and asked me to suggest whether he could stay back or look for opportunities elsewhere. I was taken aback by such  attitude of  such a senior member but patiently explained that he had grown from an ordinary graduate to a man of stature by associating himself with this organization, acquired a well furnished apartment in the heart of the city , recently went for a car also and had travelled on long term to US and Europe. Concealing my disturbance and growing irritation, I quipped whether he could have obtained these without associating himself and grow with this organization. Now, when the ship appears to be tossing in the waves, he is thinking of abandoning the ship. I further explained that I did not advocate him staying with it forever, but could support it at times of need and when it becomes worse and the survival comes into question then he could separate with some honor intact. He was somewhat taken aback by my honest reply but said he had made so many sacrifices for the organization and that the organization could have taken better care of him. I told him very clearly that the biggest mistake you can ever make is to assume that you are working for anyone except yourself. There is no question of sacrifices as you work and the company pays and vice versa. Ultimately , he stayed back and when the organization survived the recession, he was promoted and the last I heard was he was somewhere in Europe. The point is no one wants to keep sailing with the sinking ship but atleast help the ship and other occupants until the water raises to your waist level and then look for life jacket. Otherwise, your chickening out for your own end might haunt you forever.  

This anecdote is also applicable to the sons whose aged parents once sacrificed their sleep, taught them to walk and was always holding you when you kept falling until you had someone else to grab not only your shoulder but also the waist. My mother used to tell that when the boy comes late the mother will look at his stomach checking whether it is empty  whereas the wife will always look for the packet, of course in those days, when they lived out of their daily earning .

It is amazing such a beautiful and thought provoking story was there in our great epic of Mahabharata,  that it was noticed and elaborated by a once atheist Kannadasan and more importantly without even knowing this story,  I more or less impressed upon my young friend to stay put! I am happy again today, about my convictions.

சென்னை புத்தகக் காட்சி

இன்னும் இரண்டு நாளே என்று உணர்ந்து, முதல் நாள் சுரத்தை மறந்து, இன்றைய லேசான காய்ச்சலை மறைத்து , மனைவி முறைத்ததை தவிர்த்து,  முறைத்த பின்னும், நூல்களின் மேல் கொண்ட தீராத தாகத்தால் , நேற்று சென்னையில் நடக்கும் 35வது புத்தகக் காட்சிக்கு போனேன் - இப்படியெல்லாம் சொன்னால் எனக்குப் பிடித்த ஆசிரியர் சுஜாதா, திட்டுவார்- எப்படி ? இதெல்லாம் உடான்சு என்று ! நிஜமேன்னவோ, இந்த முறை ஏதாவது சில நூலாசிரியர்களைப் பார்ப்போமா என்ற ஆவல். ஆனால் புத்தகத்தை விட , புத்தகக் காட்சி மேல் கண்டிப்பாக ஒரு மோகம் உண்டு. இல்லையென்றால் டிசெம்பர் மாதத்தில் இருந்தே twitteரிலும், facebookகிலும் சென்னை காட்சி  எப்பொழுது எப்பொழுது  என்று பல முறை நச்சரிதிருக்க மாட்டேன்- யாரும் பதில் சொல்லை வில்லை என்பதெல்லாம் இப்ப தேவையில்லாத விஷயம் ! 

கண்டிப்பாக இதை ஒரு மோகமாகத்தான் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் . இல்லையென்றால் ஆறாவது புத்தகக்  காட்சியில் இருந்து , கிட்டத்தட்ட "1979' ல் இருந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். அப்பெல்லாம் அண்ணா சாலையில் , ஸ்பென்சர் எதிரில் உள்ள  ஆர்ட்ஸ் காலேஜ்  மைதானத்தில் நடக்கும். நண்பர்கள் பட்டாளத்துடன் முதலில் ஒரு முன்னோட்டம்,  சில புத்தகங்களை தேர்வு  செய்து விட்டு , அடுத்த முறை அவைகள் இருந்தால், அதற்கான சில்லறையை தேத்த முடிந்தால், வாங்கி விடுவேன். திரும்பி திரும்பி அணுகி , நன்று முடிப்பது தானே அணுகுமுறை. தெரிந்தவர்கள்  கொஞ்சம் சொல்லுங்கள் - அந்தக் காலத்தில் இதெல்லாம் அவ்வளவு பத்தாது , எங்களுக்கு. எதோ சினிமாவோட சரி. 

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம் . எதிர்பார்த்த அளவு கொஞ்சம் கூட்டம் அதிகம், ஆனால் சமாளிக்க முடியாதபடி அல்ல. சுமார் மூன்று மணி நேரத்தில் எல்லா ஸ்டாலையும் ஓரளவு பார்க்க முடிந்தது. ஏகப்பட்ட  தமிழ்ப் புத்தகங்கள் , நிறைய கணினி சமாச்சாரங்கள், ரொம்ப நாளாக கடையில் மட்டுமே பார்த்துக்  கொண்டிருக்கின்ற கண்ணதாசனின் "அர்த்தமுள்ள இந்து மதம் " பத்து பாகங்களும் கொண்ட ஒரே புத்தகம் கிடைத்தது - சந்தோஷமாக வாங்கினேன். நிறைய ஸ்டால்களில் பிரதானமாக "சுஜாதா புத்தகங்கள் கிடைக்கும்" என்ற போர்டுகள் தொங்கின . காஞ்சிபுரம் ஸ்டால் காற்று வாங்க கேண்டின் நிரம்பி வழிந்தது- இன்னும் விலைப் பட்டியல் பார்க்கலை போல . வாங்குகிற புத்தகங்களை நிதானமாக அசை போட்டு சுவைத்து செரிக்கலாம், ஆனால் கேண்டின் விஷயத்தில் விலையினால் செரிமான  பிரச்சினை  இருக்கும் என்று தோணுது. 

சோவின் "இந்து மகா சமுத்திரம்" - ரொம்ப நாட்களாகத தேடியது கிடைத்தது. என்னுடன் வந்தவர்கள் சில ரமணரின் புத்தகங்கள் , சில கிரிக்கெட் சமாச்சாரங்கள் என்று மணிக்கணக்கில் சுத்தியத்தில் வயிறு பசித்தது, கால் வலித்தது ஆனால் மனசு மட்டு சந்தோஷமாய் இருந்தது . எதிர்பார்த்தபடியே சில பல பிரபங்களையும் பார்க்க முடிந்தது. ஞானி அவர்கள், மனுஷ்ய புத்திரன் , ஒரு தென் சென்னை அரசியல் தலைவர் குடும்பத்துடன், நடிகரிலிருந்து ஒரு அப்பாவாக டக்கராக ப்ரமோஷன் ஆன "சித்ரா லக்ஷ்மணன் " அவர்கள், மற்றும் சிலர் ஆனால் பெயர் தெரியவில்லை. 

 ஆனால் எதோ நெருடியது - கூடை கூடையை கொட்டிக் கிடக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் எங்கே? Stephen Covey புத்தகமே எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை !   சென்னை மக்களின் தமிழ் தாகம் நன்றாகத்தான் இருக்கு , ஆனால் அதற்காக ஆங்கிலத்தை விட முடியுமா? 

ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை. புத்தகங்களுக்குப் போட்டியாக எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே துண்டுப் பிரசுரங்கள். இது தேவையா. நுழையும் போதே கண்டிப்பாக எதையோ திணிக்க , இலவசமாகக் கிடைக்கும் எதையுமே வேண்டாம் என்றே சொல்லத் தெரியாத நாமோ வாங்கிப் படித்து விட்டு அதை அப்படியே போட, சென்னை மாநகராட்சி புது துப்புரவாளர்கள் வேற இப்பத்தான் மலையாய் குவிந்த குப்பைகளை அகற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்கள் எப்பொழுது வருவார்களோ என்ற கவலையில் நாம் மலைக்க, ஒரே குழப்பம். ஒரு சின்ன ஆலோசனை , ஏன் இந்தத் துண்டுப் பிரசுரங்களை எல்லாம் ஒரு இடத்தில் வைத்து, தேவைப்பட்டவர்கள் மட்டும், அதை எடுத்தால் இந்தக் குப்பையை  தவிர்க்கலாமே ?  நம்   நாட்டில் ஆலோசனை தான் இலவசமாக கொடுக்க முடியும். எதோ என் பங்குக்கு ஒன்று கொடுத்துருக்கேன் . மற்றபடி புத்தகக் கண்காட்சி என்னவோ வழக்கம் போல நன்றாகத்தான் இருந்தது. .

மார்கழி மாதத்தை ஒட்டி வரும் இன்னும் ஒரு நல்ல சமாச்சாரம் இந்தக் கண்காட்சி. மனம் இப்பவே அடுத்த டிசம்பருக்கு  ஏங்குது - அதுவரைக்கும் வாங்கியவற்றை படிப்போம்