Blind Reading

Today I was back to reading for the physically challenged brethren after some months, at Vidhya Mandhir. The student assigned was from Thiruvannamalai doing BA Literature at the Presidency College. Contrary to the students I have met so far, this boy had a better grasp and good memory. But, he tested my grasp as he presented me with the text book and requested me to explain a chapter on French Revolution. The initial paragraph had me struggling to read every sentence twice to understand and explain to him, as the language was very tough. Fortunately, he swapped it with another version of the book. The topic  I have read in my early years of competitive exam preparations were brought back before me and there sailed a ninety minute session, with the student and the reader extremely satisfied. I was taken aback when he mentioned that this lesson is yet to be taken by his teacher, most probably tomorrow, and that he wanted to be a step ahead!

One thing that beats me is why such a tough syllabus for visually challenged students? While the students  were asking for the spelling for "fierce "and meaning for "discontent", why should they be taxed with Keats, Shelly and Robespierre ? Will it not be better if the authorities design a syllabus in accordance with their constraints and that which include some vocational training too!

Whatever it be, I always look forward to Tuesday sessions by SMILE, which leaves me completely satisfied and realize how blessed I am!

Absolute safety… a myth?

The spate of robberies in the recent times, particularly targeting the locked houses and senior citizens led one to ask why have so much of cash and jewels at home?  Why can't people make use of the Banks, is the most heard remark.

True, barring basic essentials the cash could be deposited in a bank and whenever required could be withdrawn.

So, whenever I require money I need to rush to the Bank before I start for my office at 7 AM, whereas the banks open only after 8, asked the now busy bees of the younger lot.

The retired banker at home questions their knowledge and asks why can't they use the ATM, on their way to office!

The student at home comes with a bullet point list of what she read about the cyber security or the lack of it, in using ATMs, particularly debit cards.

OK, OK atleast you can have reasonable cash for a week, visit a bank branch and replenish for the next week. But, why can't you use the bank's lockers for keeping your gold and other valuables.

How come we could use the banks lockers' with so much of bank robberies happening nowadays which does not exclude lockers, asks the grandma?

The maami at home pitches in and says that's why she would like to wear the ornaments daily one at a time, when she goes to temple or market.

An aghast Mamaji "No way, with so much of chain snatching, nowadays even in daylight"

The son says, "don’t worry papa, your general insurance covers even chain snatching".

But papa says "Oh it’s a long process. First, you must have all the jewels estimated , file the appraiser report with the Insurance company, after the chain snatching incident must file a complaint with Police, then get a report from Police that it is not traceable, which is very difficult…"

How about storing atleast your important documents like property deeds in the locker?

Haven't you heard about the flood that entered a bank which completely muddied the documents in the locker, which was placed at the basement of the building? Also, a raging fire could race down the building where the documents are sitting ducks!

In that case, even a Tsunami or an earthquake could affect your own house too?

No problem, I have insured my flat.

Do you know that the apartment has to be specifically insured for Fire, Tsunami, Earthquake , Flood, Riots and other perils?

But then your apartment is now worth 80 lakhs but you have insured only for 50 lakhs and after depreciation, you may get only around 30. Can you rebuild the flat again with it? Also, only you are insured but what about your neighbor- what if they have not insured. Net result is you may get some money but not a dwelling unit- how come are you going to protect against it?

Very true, two of my neighbors failed to pay water tax and the authorities have disconnected the water connection for the entire complex.

No, a recent court judgment says all the residents are bound to pay common taxes, otherwise the association can pay for it.

The grand old man of the family walking in says, That's why I say just be satisfied with your pension. Get it every month and spend it. No tension

The IT guys screams "Mine is not a pensionable job" - what to do?

The guy from the laptop look up and says here is a report which says that the state has gone bankrupt and so the pensions are slashed : http://www.cbsnews.com/8301-18563_162-57395072/as-cities-go-broke-pensions-are-slashed/

Old man collapses, papaji dunks his head into the newspapers and the lad back to his laptop.

A patti manram speaker was intoning from Television:

வீட்டைச் சுற்றி தோட்டம் போட்டேன்

தோட்டத்தைச் சுற்றி வேலி போட்டேன்

வேலியைச் சுற்றிக் காவல் போட்டேன்

காவலைப் பற்றிக் கவலை பட்டேன் 

Women

To my knowledge, the celebrations for the International Women's' Day falling on the 8th of March came into existence only recently say within a decade, atleast in India. Having said that it is also an encouraging sign that the celebratory voices are on the increase year after year. One can turn reasonably happy atleast about the importance given to the upliftment of the status of women, leave alone emancipation.  But then every day, something or other is being observed and no wonder this has also taken its place due. Truly how much have the women raised themselves or allowed to? Is there a reason observe leave alone celebrate it? This is an honest attempt to explore this.

This is a land where women are always given a pride of place, as it is rightly named as the land of Bharata Matha. So, there is no wonder that women are expected to be respected, appreciated and supported. But then, this land has its own conservative culture as is remarked by Kasturibha when asked what her dignity is and she replied "My dignity is following the footsteps of my husband"! So while there is always a mutual respect for women there also exist some high expectations from the women in the family upbringing and it is to the credit of Indian time tested culture that both are co-existing.

In my days of youth, we could see girls in half saree and elderly family women in nine yards, while the customary dress was a saree- jeans were never heard of. In the late 70s, while I was working in the Personnel Department of a Bank, there was a whisper doing the round that a new girl has joined our Department and that she has come in a Chudithar, normally considered to be a North Indian favorite!

In those days, it was rare to see women in offices and after the recruitment of 1979, slowly the situation started taking a colorful turn which helped increase the daily attendance  at the office , parallely the productivity also, one hoped !! Now, if not entirely filling up the office, it is proud to note that every walk of life , women have forayed into -  be it Airlines Pilot, Astronaut, Entrepreneurship, Police, College Professors, all positions across  IT and other sectors , Bus & auto drivers and even train drivers normally considered male bastions! This is indeed appreciable as women were once considered fit only for positions such as school teacher and nurses. So, there seems to have been some equality given in employment and education and it is indeed a giant stride.

It is reported that there has been a tremendous increase in the registration of two wheelers for non-working women and that it is more than men! This shows that women not only vie for great positions but also strive to empower themselves towards this.

 The earliest women I adored due to her position was Kiran Bedi, when I saw her photo leading the Republic Day parade. Until then, women candidates for the civil services and more importantly the Police were pretty rare.  Names that come immediately to mind about whom I am proud of are M.S. Mother Theresa, Bachendri Pal, P.Susheela, S.Janaki, Nithyashree,  Sudha Chandran, Junko Tabei, Indira Gandhi, Koneru Hampy, Dr Shantha ….. and it goes on. These are not chosen just because they are famous personalities but these are individuals who have made a mark in their respective field, fighting against the odds and a mostly male dominated society, when the years were not as ripe or understanding as they are today.

There is another breed of women who make silent revolutions, right at your own backyards.  Spare a thought for your mother, a home maker, who keeps pace with the lightening requirements of the day and satisfies all the demanding but affectionate requests of her sons, daughters and spouse all before 9 AM, when they fly off for education or work. Ask her about 'stress', she will blink & ask what is that?

Then, there is your own wife, the working women whose day normally starts by 5 AM and ends up by 11 PM, neither time would have been seen by many of the men folk.  Until 9 AM she is a mother packing her kids off to school, between 10 and 6 she is a Secretary or a software professional or a teacher or a Banker or a Manager. Back home at 7, she dons the robe of a mother and a spouse preparing food and doing a bit of shopping. These are the real heroines, who don various roles all in a day, just for making her home a happy place to live in by her own family.

True, women are improving, they are into all professions, throwing  a stiff challenge to men, willing to do all the work others are capable of doing and are also into self defense techniques , as a support tool for protecting their career ambitions and ward off the rogue elements. These are all done through their own sweat and how much the society has or more precisely the men have contributed to it. No doubt, many of the men understand and supporting their working spouse and pitch in with all the domestic activities that were hitherto women's area.

On the other hand, are our women safe? How many rapes are we reading about in a Newspaper daily? Are they safe while commuting to their workplace either by bus or train or alone in an auto or taxi? Are they safe at the work place?  As Gandhiji once remarked, our country is not safe/liberated until our women are able to walk alone in the streets at night!

At office, are they being treated equally by their bosses?  Are they being offered the same chances on par with others?  Effectively, are they being 'allowed' to grow?

While this may be the picture in cities, deep inside the villages, we still hear of girl child being killed on birth, though the instances are dwindling, there are still demands for dowry and the story continues.

Though, there are proud women faces around the city, it is for the society to continue to support them and bring them on a level where they could contribute to the society that will make them proud. Until such time, the women from the rural side has to be backed and our folks educated on the need for the same. Until then, the efforts to continue with the same vigor of celebrations and we have miles to go!

Amongst the many shared  on this day, the best that summarizes a woman is shared below

பெற்றோரைப் பிறந்தகத்தைப் பிறந்த ஊரை விட்டுப்

பிரிந்து வந்து, பெருநோக்கில் கடமையறம் ஆற்றப்

பற்றற்ற துறவியெனக் குடும்பதொண்டேற்றுப்

பண்பாட்டின் அடிப்படையில் பதியைக்கொண்டு

நற்றவத்தால் நல் வாழ்க்கைத் துணையாகிப் பெண்மை

நல நோக்கில் அன்போடு கருணை இவை கொண்டு

மற்றவர்க்கும் தொண்டாற்றும் மாண்புமிக்க பெண்மையை

நாம் மதிப்போம், வாழ்த்தி மகிழ்வோம் !!- - வேதாத்திரி  மகரிஷி

நிலா நிலா வா வா

சின்ன வயசில் எத்தனையோ பாப்பா கதைகள் கேட்டிருக்கிறோம். குழந்தைகளுக்கு   நிலவைக் காட்டி 'நிலா நிலா ஓடி வா ' என்று சோறூட்டுவார்கள். கலர் கலராக பொம்மைகள் வாங்கிக் கொடுத்து சந்தோஷப் படுவார்கள். பந்துகளை கலர் சொல்லி குழந்தை எடுப்பதை பார்த்து நோபல் பரிசு வாங்கியது போல் பூரிப்பார்கள். இப்படி நீங்களும் செய்தவர்களாக இருந்தால் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள் - நீங்களும் கொடுத்து வைத்தவர்கள் தான். நாம் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்திருக்கிறோம் என்று நமக்கே தெரியாது. நன்னா கண் தெரியற போதே ஸ்டூலில் இடித்துக்  கொண்டு வீட்டில் உள்ளவர்களை அர்ச்சிக்கிறோம். தேவை இல்லாத  போதும் ஸ்டைலுக்காக ஒரு  கூலிங்  க்ளாஸ் போட்டுக் கொண்டு வண்டியில் வளைய வருகிறோம். அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்றேன்னு  சுவாமியைப் பார்த்து நாராயணா நாராயணா என்று சொல்லி வைத்துக் கொள்கிறோம். குழந்தைகளை ஓடாதே ஓடாதே என்று திட்டுகிறோம்.

போன ஞாயிற்றுக்  கிழமை திருமலைப் பிள்ளை சாலையில் உள்ள ஒய் ஜி பீ அரங்கில் என் நண்பி சொன்னால் என்று போனால் , கிட்டத் தட்ட ஒரு இருநூறு முன்னூறு பேர் , என்னைப் போன்றவர்களுக்காக காத்திருந்தார்கள். ஆங்கிலம் என்றால் இங்கே. தமிழ் மட்டும் என்றால் அங்கே என்று கூறு போட்டு கூவிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஆம் . இந்தக் குழந்தைகளுக்கு கண் பார்வை இல்லை. சிலருக்கு கண்  திறக்கவே இல்லை, சிலருக்கு பாதி திறந்து, சிலர் கூலிங் க்ளாஸ் போட்டு மறைத் திருந்தார்கள். நான் ஆங்கிலம் படிப்பது மட்டும் என்றதும் ஒரு பீ ஏ இரண்டாம் ஆண்டு பெண் வந்தது. நான் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒரு ஆங்கிலப் பாடத்தை படிக்க வேண்டும். அந்தப் பெண் அதை எழுதிக்  கொள்ளுவாள். அவள்  பையிலிருந்து ஒரு வழ வழப்பான அட்டை கொண்ட "Motor World"  

பத்திரிகை  எடுத்தவுடன் நான்  இவர்களுக்கு இதிலெல்லாம் கூட ஆர்வம் இருக்குமா என்று 

ஆச்சரியப் பட்டேன். அதை இரண்டு பக்கங்களாக மடித்து இடையில் ப்ரையில் அட்டையைச் 

சொருகியதும் வெட்கப் பட்டேன்.

இவள்  பிறப்பதுக்கு முன்  இவளது அப்பாவும், அம்மாவும் எவ்வளவு கனவு கண்டிருப்பார்கள். என்னவெல்லாம் படிக்க  வைக்க நினைத்திருப்பார்கள். படித்த பின் தன்னை இந்தக் குழந்தை எப்படியெல்லாம் காப்பாத்தும் என்று எண்ணி இருப்பார்கள். எல்லாம் கனவாகி விட்டதே. இன்று இந்தக் குழந்தை இரண்டு அடி எடுத்து வைப்பதற்கே இன்னொருவர் உதவி தேவையாய் இருக்கே. இதை எல்லாம் இவளது பெற்றோர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நினைக்க நினைக்க வேதனை அதிகமாயிற்று. இவர்கள் நிலாவை பார்திருப்பர்களா ? ஓடிப் பிடித்து, ஒரு மூலையில் கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒளிந்து விளையாடி இருப்பார்களா. இவர்களுக்கு என்னென்ன  கனவெல்லாம் இருக்கும் - இப்படி சிந்தனைகள் ஓடின. திடீரென்று அவளின் கைகளில்   பார்த்தால் தெரிந்தது எல்லா விரல்களிலும் மருதாணி !  - உண்டு இவர்களுக்கும் ஒரு லட்சியம், கனவு என்று தெரிந்தது .

சமீபத்தில் எனக்கு வந்த ஒரு forward  நினைவுக்கு வந்தது . நம் நாட்டில் மொத்தம் சுமார்  ஏழு லட்சம்  கண் தெரியாதவர்கள் இருக்கிறார்கள் . தினமும் சுமார் ஆறு லட்சம்   பேர் இறக்கிறார்கள். இறப்பவர்கள் அனைவரின் கண்ணையும் தானம் செய்தால் , பதினோரு நாட்களில் கண் தெரியாதவர்களே இல்லாத நாடாக மாற்றி விடலாமே . அங்கு வந்து படித்து, பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பதில் என்னைப் போன்ற சிலரைத் தவிர பெரும்பாலும் இளைய சமுதாயமே. ஜீன்ஸ் அணிந்த ஆண்களும் பெண்களும் , இந்தப் பார்வையற்றவர்களை கையைப் பிடித்து  அழைத்துச்  சென்று, சிரித்த முகத்தோடு பேசி, தனக்கு வந்த காபியையும் பசங்களுக்குக் கொடுத்தது - இந்தியாவின் மேல் இன்னும் நம்பிக்கையை வளர்க்க உதவியது. கிடைக்கும் ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமையில் டீ வீ முன்னாடி உட்காராமல் பாடம் படிக்க வந்தவர்களை நினைத்துப் பெருமையாய்  இருந்தது. 

நான் கிளம்பும் பொழுது , இந்தச் சேவை ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையும் நடப்பதாகவும் இப்படி உதவினால் ரொம்ப  சௌகரியமாக இருக்கும் என்று எனக்கு நன்றியுரைத்த பெரியவரைப் பார்த்தும் ஆச்சர்யப் பட்டேன்- ஏன்னா அவருக்கு வயது எழுபதுக்கு மேல போல !

யார் சொன்னா ரிடையர்மெண்டுக்கு அப்புறம் சோம்பேறி ஆகி விடுவோம்னு. நாட்டில் நல்ல பல வேலைகள் நமக்காக காத்திண்டிருக்கு. பொழுது போதாது. 

I realised a different meaning for Irwing Wallace's  "Sunday Gentleman"