Happiness

Happiness is a very relative term whose real meaning gets changed under different situations, circumstances and moods. Some find happiness in being with the family, with friends, chatting, listening to music, serving others, helping the deprived, earning more, being gluttonous, supporting the needy and many more. Some even find happiness in being alone and thinking. There are poets  "who also serve by standing and staring", deriving happiness in their own unique ways . I recently experienced yet another dimension of true happiness quite unexpectedly.

I was invited to be a friend on a popular corporate network and on a query I found that the person just wanted to befriend me though we have not interacted before. After some time, I was asked about the existence of opportunities for him in one of my erstwhile organizations. I directed him to some contacts, though I was not very confident of their usefulness, as I had lost touch with them for many years. After some weeks, I was informed that he got placed in that organization and I was stunned. I was truly happy because I never expected this to click but a simple direction has changed the direction of his life. I am not overwhelmed by his encomiums but am immensely delighted that such simple acts could also yield results. I realized yet another meaning of happiness on that day !  

New Year Wishes

For the year2012,  instead of wishing people individually , I decided to take the direct route and appeal to the Almighty for the wishes of not only mine , but for my friends too.

Here we go with some of the wishes:

Ø  We have no more increase in fuel price this year

Ø  No more dams and its issues come up. Let the dams be damned

Ø   Grant us more leaders to fight for our cause but no more Fasts

Ø  Wish  that no monuments, be it brought up by the current Govt or not,  are brought down or  differently used.

Ø  Grant us enough power to last through the next monsoon thereby throwing away power cuts

Ø  Wish there are more roads with less potholes

Ø  Wish the contract with the garbage removers get extended and the roads remain tidy

Ø  Grant us many productive parliament sessions without logjams

Ø  Wish we have more satisfied employers and employees

Ø  the economies round the world stand steady so that there are no recessions

Ø  Wish there are enough bridegrooms for the offshore brides and good onsite brides for "to-be US citizens"

Coming to think about it, I feel these will be applicable for all the years to come ! 

நான் ஒரு முட்டாளுங்க

ஏதோ - லோக்பாலோ, டினோபாலோ வரப்போர்துன்னு சொல்றாங்க. விளையாட்டாக ஆரம்பித்த இது,  விஸ்வ ரூபம் எடுத்து சில சமயம் யார் கட்டுப்பாட்டுக்கும் இல்லாமல், ஒரு பெரிய விருட்ஷமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கு. 

இந்த நேரத்தில், ஒரு சாதாரண மனிதனாக, சில அசட்டுத்தனமான கேள்விகள் தோன்றத்தான் செய்கின்றன. இவங்க ஆளும் கட்சிய பயமுறுத்துவதாக சொல்ராங்க. அவங்களோ இவங்கதான் ஆட்சியை நடத்த முடியாம பண்றதாச் சொல்ராங்க. இந்த அரசியலெல்லாம் நமக்குப் புரியாதுங்க - நம்ப தான் அசடாச்சே !

இந்த மசோதா வந்தப்புறம், நம்மளோட தினசரி அக்கப்போரான இதெல்லாம் என்னெவாகும்? தெரிந்தாச் சொல்லுங்களேன்:

1. இனிமே ரேஷன் கார்டு புதுசா வாங்கர்த்துக்கோ, இல்ல முகவரி மாத்தறதுக்கோ, அதிக காசு குடுக்க வேணாமா?

2. வாரிசு தாரர் சர்டிஃபிகேட்டுக்கு நடயா நடக்க வேணாமா - தானா வீட்டுக்கே வந்துடுமா?

3. அவசரத்துக்கு பதிவில்லாத டிக்ககெட் எடுத்து ரயில்ல ஏறிட்டா, டீ டீ ஈ ஒண்ணும் எதிர்பார்க்க மாட்டாரா?

4. வீடு பத்திரம் பதிவு பண்றது சுலபமாயுடுமா?

5. லாரியெல்லாம் இனிமே சிக்னலுக்கு சிக்னல் பயமில்லாமல் போக முடியுமா?

6. அவசரத்துக்கு சிக்னலை கவனிக்காமல் வண்டியில போயிட்டா, நியாயமான அபராதம் மட்டும் கட்டினால் போதுமா ?

7. வீட்டு வரியும் கட்டி கார்டும் ஒண்ணுமே செலவில்லாம வாங்க முடியுமா?

8. இனிமே காசு கொடுக்காமலேயே, ட்ரைவிங்க் லைசென்சு வாங்கமுடியுமா?

9. அரசு ஆஸ்பத்ரி வாசலில் இனிமேல் கை நீட்ட மாட்டாங்களா ?

10. எல்லா பய புள்ளங்களுக்கும் இனிமே இங்ஜினீயரிக் காலேஜில சீட் கிடைக்குமா?

தெரிஞ்சாசொல்லுங்களேன்-இந்த மர மண்டைக்கு !

A year away from Office

 I realize,  a year has rolled after I separated from official life 'for a while'. In sports they say, 'hanging the boot or glove'- what is it for official life - 'shut down' or 'log off' . In fact, it is worth analyzing this cliché for other professions too - will take it up later.

Strolling back, the retirement thought process evolved over a period of time, compounded by so many desires and finally the last step was compelled by circumstances. There were  genuine well wishers , who have been with me for decades really appreciated and encouraged me to press ahead , while there were those who supported me with the thoughts of the days ahead, after stepping down.

As already posted elsewhere in this blog, I spent enough time, many mornings  on this and decided that if I could evaluate satisfactorily - the need, repercussions and the path  ahead, in that order, then I should be driven in the best possible direction. I consulted many, browsed extensively and consolidated finally my POA which had the wholehearted approval of the immediate victims- my family !

As in life, some of our acts were instantaneous , though the paths to the decisions were elaborate and consume much time. But, the act of communicating to my immediate superiors were derived on a cloudy September evening. Surprisingly, I was greatly relieved after shooting off that mail, not because of a decision arrived at, more so I don't need to think about it anymore and could focus on other matters of my interest.

Three months flew by and after a moving farewell, I suddenly found myself alone at home with an empty home and a head full of thoughts. I glanced through the TO DO spreadsheet and found it difficult to focus on them, as I was yet to be mentally relieved from my desk. Whatever it be  I wanted to be clear that no new habits inculcated, normal personal routines and preferences to remain undisturbed and as for new acts, I was trying to recall my ambitions & aspirations for years- it could be as trivial as walking down the Marina on a cold morning before daybreak to extensive India tour.

Looking back, I realize that I have fairly met my ambitions, aspirations and my own expectations. The first few months were spent in sitting with my immediate elder brother, who required attention - one of the major reasons for my quest for extra hours personally for me . I could also make some trips down South, chill out for a few days at Kodai, make walking a habit and could spend lots of time on my literary thirst. I would have atleast read about a dozen books in English and Tamil and my blog posts increased like the Chennai temperature in summer. Most importantly, I could spend a lot of time with my family and lend my hand at domestic chores too- a hitherto unknown terrain ! When my health beeped for service, the normally third dimension of office- pending jobs- leave etc., was blissfully absent. I could also tick off an enormous backlog of postponed jobs from carpentry to realignment of finances. For some time,  I was working at a feverish pitch to clear my activities list, but soon realized that this list will be perennially augmented and there is no point in trying to clear it off - one of the big lessons.

But then, what are the other lessons of an year away from office.

o   One can keep oneself busy- there are umpteen avenues.

o   Keep planning for the day on the eve so that you are well organized and it also helps to beat the ennui.

o   Internet is a treasure and years back what one had to do by walking miles, could now be done by sitting at home-  read, get information, write, purchase etc.,

o   Early morning becomes more enjoyable with reading than on the laptop.

I am happy I did not :

o   feel bored on any day, the biggest fear of people around rather than me.

o   imbibe the siesta -  the most feared habit; could be overcome, if desired.

o   look for any job over the year, a definite sign of a wrong decision. Though I am looking for more activities suitable to my thoughts and likes

 Happy that I could listen periodically to music and FM news from the dusted  music system,  go for occasional matinee shows in theatres ( after many many years) read & experiment with  books of my choice by keeping my daughter's library membership active , browse extensively, regularize health related activities, make more posts in my blog, extend my hand for some differently abled students, move around Mylapore streets and enjoy the Margazhi better. Well, almost all the short term goals have been reached and let me now shoot for the longer ones.

Life still holds a lot of promises and I have my own expectations from it!. 2012, here I come !!

சும்மா - தமிழில்

சூப்பர் காலை. ராத்திரி  முழுக்க மழை கொட்டோ கொட்டுன்னு கொட்டி இன்னும் விடாப்பிடியா பெஞ்சிண்டு இருக்கு.  நவம்பர், டிசம்பர் மாசம்னாலே எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் - ஏனென்றால் வெயில் இல்லை - கார்த்தாலே இதமான குளிர் - மார்கழி வந்தால் கேட்கவே வேண்டாம், ஏகப்பட்ட பொழுதுபோக்குகள். சென்னையில் எனக்குப் பிடிச்ச மாசங்களே நவம்பர்  முதல் பிப்ரவரி. தாராளமாகச் சுற்றலாம் - வியர்வை இல்லை, நிறைய  பண்டிகைகள் . 

கார்த்தாலே அஞ்சு மணிக்கு எழுந்து , நல்ல மழையின் பின்னணியில் தியானம் பண்ணி, மெல்லிய பாட்டோடு புஸ்தகங்கள் படிக்கறதுல இருக்கிற சுகம் இருக்கே, அது தனி தான். என்ன வாக்கிங் போக முடியல்லை. அதுக்கென்ன சாயங்காலம் போனாப்  போச்சு. 

 சரி, ரொம்ப நேரமா காத்துண்டு இருந்த காபி வந்துடுச்சு (புது டிகாஷன் )  . அப்புறம் பார்க்கலாம். 

சும்மா, நக்கீரன் தமிழ் இல்லாமல் பேசும் தமிழில் எழுதலா மேன்னு நினைச்சேன் - அதுதான் இந்த கிறுக்கல் 

பரவாயில்லை. தமிழில் நல்ல டைப் பண்ண வருது. 

ஒரு நவம்பர் மழை மிகுந்த காலை - 18-Nov-2011

அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம்

பல நாட்களாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம் போயிருந்தேன்.  நல்ல கார் பார்க் வசதியுடன்  மிக பிரமாண்டமான் தோற்றத்தை உடைய அருமையான முகப்பு வரவேற்றது. சென்னை மாநகரத்துக்குள் இவ்வளவு பெரிய விஸ்தாரமான கட்டடம் இருப்பதே அதிசயம்- அதிலும் இவ்வளவு வசதியா என்ற மலைப்பை அடக்கிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன். வாசலில் பாதுகாப்பு பலமாக இருக்கும் என்று நினைத்த எனக்கு சிறிது ஏமாற்றமே. ஒரு கையெழுத்து மட்டும் போட்டுவிட்டு பந்தாவே இல்லாத அதிசயத்தை வியந்து உள்ளே நுழைந்தால் கொஞ்ஞம் கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டால்போல் இருந்தது. 

வாசலில் ஒரே ஒரு பேப்பரில் எந்தெந்த மாடியில் என்ன இருக்கிறது என்று  இருந்த தூணைச்சுற்றி கொஞ்ஞம் கூட்டம். முதல் மாடியில் பத்திரிகைகள் பக்கம் நல்ல கூட்டம். ஆனால் எல்லோருமே அமைதியாக உட்கார்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் நானும் எல்லாப் பத்திரிகைகளையும் படித்தேன். நான் கேள்வியே பட்டிறாத பல நல்ல பத்திரிகைளையும் (பார்க்க) படிக்க முடிந்தது. படிப்பதற்க்கு நல்ல அருமையான சூழ்நிலை. அந்த சுத்தம், அமைதி, ஒரு வாசனை எல்லாம் எனக்கு ஏனோ ஆஸ்த்ரேலியாவின் சிட்னியை ஞாபகப்படுத்தியது. 

மேல் மாடியில் சென்றால் பொது அறிவு, கம்ப்யூடர் என்று மலை மலையாய் புத்தகங்கள். 

ஏதோ பத்திரிகையில் படித்தேன் - எட்டாம் மாடியில் ஈbooks இருக்குன்னு. விஜாரிச்சால் இப்பத்தான் ஏற்ப்பாடு நடப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் இவர்களுடய அக்கறயைப் பார்த்தால் சீக்கிரமே வந்து விடும்னு தோண்றது.

வயிறு பசித்ததால் திரும்ப வேண்டியிருந்தது- ஆனால் மனசு நிரம்பி இருந்தது. கண்டிப்பாக மீண்டும் வருவேன். நிறையப் படிக்க வேண்டியது உள்ளது. அத்துடன் இந்தச் சூழ்நிலையை அனுபவிக்க வேணும்னா சீக்கிரம் வரணுமோங்ற உள்ளுணர்வும் வருத்ததுடன் உந்தியது.  

இவ்வளவு ப்ரம்மாண்டம், இந்த சுத்தம், இந்த அமைதி, இந்த பணிவு - சென்னைதானா என்று ப்ரமிக்க வைக்கிறது. சென்னைக்கே பெருமை - யார் சேர்த்தால் தான் என்ன?

Vishranthi

This year in 2011, we did not celebrate Diwali as a mark of respect for my departed brother. Every year, we used to discuss within our family as to how fortunate we are  to be with all the relatives and also remark that on such days, we must visit places where there are people with no such luck showered on them. But, every year due to the celebrations, pooja and relatives visit, we used to shelve the idea for the next occasion. This year, we chose to visit a home for destitute women "Vishranthi" at Palavakkam in Chennai. As there will be lots of sweets brought in by visitors we took some fruits that could be consumed by the elders and presented ourselves at the home, with the cool October weather of Chennai , playing hide and seek. 

The home was housing about 150 aged women, starting from the age of 60 and reaching upto 93. Many were able to move around while for others there is a separate ward, with attenders. The home run by a Trust with the support staff of around 30 was well kept and maintained, the staff were very courteous and affable and were happy to welcome us. They took us around the home and I was saddened to find many old 'paattis' , who have once held good positions such as Head Mistress and Govt officials  but now find themselves deserted by their own kith and kin. We were also moved to find some young children right from the age of 5, wishing us Happy Diwali and at the end of the small tour, I was choked with the emotion. I was astonished to know that these elders are being maintained here without any fees. When we find it difficult to support and nurture our own elders, how come this group is maintaining around 200 !! I am sure this noble act of supporting elders and their warm blessings will take these to greatest heights in life.

 I wish everyone of us visit such homes to be aware of the status of some of the elders and also be mentally prepared should this beckon us also, as we grow!